Susumu Kitagawa

Susumu Kitagawa in 2019.

Susumu Kitagawa (北川 進, Kitagawa Susumu; gebore 4 Julie 1951) is 'n Japannese chemikus wat werk in die veld van koördinasiechemie, met spesifieke fokus op die chemie van organies-anorganiese hibriede verbindings, sowel as chemiese en fisiese eienskappe van poreuse koördinasiepolimere en metaal-organiese raamwerke in die besonder. Hy is tans 'n vooraanstaande professor aan die Universiteit van Kioto se instituut vir geïntegreerde selmateriaalwetenskappe (iCeMS), waarvan hy medestigter en huidige direkteur is. In 2025 het hy die Nobelprys vir Chemie saam met Richard Robson en Omar M. Yaghi ontvang.

Lewensloop

Van 1975 tot 1979 het Kitagawa 'n PhD-graad in koolwaterstofchemie aan die Universiteit van Kioto verwerf, waar hy voorheen sy voorgraadse studies gedoen het. Hy is in 1979 as assistent-professor aan die Universiteit van Kindai aangestel, eers in 1983 tot dosent bevorder en in 1988 tot medeprofessor.

In 1992 het hy professor in anorganiese chemie aan die Metropolitaanse Universiteit van Tokio geword en in 1998 professor in anorganiese funksionele chemie aan die Universiteit van Kioto, in die departement van sintetiese chemie en biologiese chemie. In 2007 was hy medestigter van die Instituut vir Geïntegreerde Sel-Materiaalwetenskappe en is hy as adjunkdirekteur aangewys. Sedert 2013 is hy die direkteur van die instituut.

Benewens sy akademiese poste in Japan, was hy in 1986–1987 gasprofessor aan die Texas A&M Universiteit saam met F. Albert Cotton, en in 1996 aan die Stadsuniversiteit van New York. Hy het in 2018 'n eregraad van die Tegniese Universiteit van München ontvang.

In 2011 het hy 'n lid van die Wetenskapsraad van Japan geword.

In 2021 het Kitagawa, as verteenwoordiger van Japan en die Universiteit van Kioto, die historiese Japan-Taiwan Simposium bygewoon en omvattende biomediese samewerking tussen die twee lande bespreek met die presidente van die Fu Jen Katolieke Universiteit en die Nasionale Tsing Hua Universiteit.

In 2025 is Kitagawa, saam met Richard Robson en Omar M. Yaghi, die Nobelprys vir Chemie toegeken vir die werk aan molekulêre boustene.

Navorsing

Na aanleiding van Makoto Fujita (1994) en Omar M. Yaghi (1995), het Kitagawa (1997) ontdek dat die koördinasiepolimeerstruktuur gasadsorpsie-eienskappe het. Sy mees aangehaalde werke sluit in:

• In 1997, 'n baanbrekende verslag oor 'n poreuse koördinasiepolimeer (MOF) vir kleinmolekule-adsorpsie
• in 2004, 'n vroeë oorsig van funksionele poreuse koördinasiepolimere
• in 2005, 'n studie van dinamiese eienskappe van poreuse koördinasiepolimere gebaseer op waterstofbindings
• in 2009, 'n oorsig van "sagte poreuse kristalle", wat grootskaalse strukturele transformeerbaarheid na chemiese of fisiese stimulasie bied

Toekennings

• 2003– Prys van die Creative Society of Japan (CSJ) vir Kreatiewe Werk
• 2008 – Humboldt Navorsingsprys
• 2009 – Chemiese Vereniging van Japan-toekenning
• 2010 – Thomson Reuters Aanhalingspryswenners
• 2011 – Medalje van Eer met Pers Lint
• 2013 – De Gennes-prys
• 2016 – Japan Akademie-prys (akademici)
• 2016 – Fred Basolo-medalje, Northwestern Universiteit, VSA
• 2017 – Chemie vir die toekoms Solvay-prys
• 2017 – Fujihara-toekenning
• 2019 – Grand Prix de la Fondation de la Maison de la Chimie
• 2019 – Emanuel Merck-lesingskap
• 2019 – Lid van die Japan Akademie
• 2023 – Lid van die Royal Society
• 2025 – Nobelprys vir Chemie